Soundtrack Dossier K. wint Vlaamse filmprijs
De soundtrack van de Vlaamse film Dossier K. heeft in Oostende de Vlaamse Filmprijs 2010 ontvangen. De muziek werd gecomponeerd door het Nederlandse componistentrio Chrisnanne Wiegel, Melcher Meirmans en Merlijn Snitker. Zij wonnen in de categorie bijzondere prestatie. Dossier K. gaat over twee Vlaamse detectives die betrokken raken bij de Albanese maffia in Antwerpen. De componisten gebruikten onder meer etnische instrumenten zoals de duduk, cimbalom en zingende zaag. Ook produceerden ze experimentele geluiden, door bijvoorbeeld vellen papier te verscheuren of verfrommelen, een directe verwijzing naar het verdwenen dossier ‘K’. In Albanië werd de film ook al goed ontvangen. Tijdens het Internationale Film Festival in het Albanese Durres ging de film er al met de speciale juryprijs en prijs voor beste acteur vandoor. De drie Nederlanders verzorgden eerder al de filmmuziek voor onder meer Alles is Liefde en Komt een Vrouw bij de Dokter.

Soundtrack Dossier K. wint Vlaamse filmprijs


De soundtrack van de Vlaamse film Dossier K. heeft in Oostende de Vlaamse Filmprijs 2010 ontvangen. De muziek werd gecomponeerd door het Nederlandse componistentrio Chrisnanne Wiegel, Melcher Meirmans en Merlijn Snitker. Zij wonnen in de categorie bijzondere prestatie. 

Dossier K. gaat over twee Vlaamse detectives die betrokken raken bij de Albanese maffia in Antwerpen. De componisten gebruikten onder meer etnische instrumenten zoals de duduk, cimbalom en zingende zaag. Ook produceerden ze experimentele geluiden, door bijvoorbeeld vellen papier te verscheuren of verfrommelen, een directe verwijzing naar het verdwenen dossier ‘K’. 

In Albanië werd de film ook al goed ontvangen. Tijdens het Internationale Film Festival in het Albanese Durres ging de film er al met de speciale juryprijs en prijs voor beste acteur vandoor. 

De drie Nederlanders verzorgden eerder al de filmmuziek voor onder meer Alles is Liefde en Komt een Vrouw bij de Dokter.

Hier een stukje over de film.


SCHEMER WINT MOVIESQUAD NFF AWARD 2010

De film Schemer (Hanro Smitsman, 2010, NL) heeft de MovieSquad Award NFF 2010 gewonnen, dat maakte de jongerenjury van het Nederlands Film Festival vanavond bekend tijdens de talkshow van Claudia de Breij. De jury bestond uit 5 jongeren in de leeftijd van 16 tot en met 18 jaar. Zij kozen de winnaar uit 12 films van het hoofdprogramma van het festival. De jury nomineerde naast de winnende film ook Johan Primero (Johan Kramer, 2010, NL) en Win/Win (Jaap van Heusden, 2010, NL).
Uit het juryrapport over Schemer: “De kracht van deze spannende film is de realistische uitwerking, zowel in beeld als geluid. De stiltes op de dramatische momenten zijn erg mooi uitgekozen en houden de film spannend en boeiend. Ook het handheld camerawerk versterkt de realistische sfeer. Met opvallende flashbacks en –forwards, waarin dezelfde gebeurtenissen vanuit andere perspectieven verteld worden, wordt het verhaal achter de misdaad gereconstrueerd. Jessie wordt het slachtoffer van de persoonlijke frustraties van haar vrienden; een confrontatie die wat met je doet als kijker. Het is een film die je raakt en je doet stilvallen.”
Aan de prijs is een geldbedrag verbonden van € 2.000,- . Dit bedrag is bestemd om de film onder de aandacht van jongeren te brengen. Tevens wordt de film opgenomen in het landelijke filmeducatieve programma MovieZone Label.
De jury bestond uit: Maartje Pols (17), Maaike van der Toorn (16), Aisha Madu (18), Mila Miedema (17) en Marije Konijnenberg (16). Zij keken niet alleen films, maar discussieerden er ook over. Ze spraken met filmmakers en filmjournalisten en waren te gast op filmfeestjes. Kortom, ze beleefden het festival van binnenuit.
Over de winnende film: Zes middelbare schoolvrienden zijn een broeierige zomer lang onafscheidelijk. Ze gaan samen uit, hangen in de uiterwaarden en bellen veel met elkaar. Allemaal hebben ze hun eigen problemen en onzekerheden, die ze op de anderen projecteren. Onderlinge jaloezie, verliefdheden, onbegrip en roddels leiden ertoe dat de groep zich steeds meer afkeert van één van de meisjes. De groepsdruk maakt dat kleine irritaties ten opzichte van haar - buiten proportioneel - vergroot worden en omslaan in afgunst. Uiteindelijk lopen de spanningen zo hoog op dat de groep ontspoort en het plan opvat het meisje te vermoorden.Geïnspireerd op de moord op de Nijmeegse Maja Bradarić in 2003.
Schemer wordt uitgebracht door Independent Films en is vanaf 14 oktober te zien in de bioscoop.

SCHEMER WINT MOVIESQUAD NFF AWARD 2010

De film Schemer (Hanro Smitsman, 2010, NL) heeft de MovieSquad Award NFF 2010 gewonnen, dat maakte de jongerenjury van het Nederlands Film Festival vanavond bekend tijdens de talkshow van Claudia de Breij. De jury bestond uit 5 jongeren in de leeftijd van 16 tot en met 18 jaar. Zij kozen de winnaar uit 12 films van het hoofdprogramma van het festival. De jury nomineerde naast de winnende film ook Johan Primero (Johan Kramer, 2010, NL) en Win/Win (Jaap van Heusden, 2010, NL).

Uit het juryrapport over Schemer: 
“De kracht van deze spannende film is de realistische uitwerking, zowel in beeld als geluid. De stiltes op de dramatische momenten zijn erg mooi uitgekozen en houden de film spannend en boeiend. Ook het handheld camerawerk versterkt de realistische sfeer. Met opvallende flashbacks en –forwards, waarin dezelfde gebeurtenissen vanuit andere perspectieven verteld worden, wordt het verhaal achter de misdaad gereconstrueerd. Jessie wordt het slachtoffer van de persoonlijke frustraties van haar vrienden; een confrontatie die wat met je doet als kijker. Het is een film die je raakt en je doet stilvallen.”

Aan de prijs is een geldbedrag verbonden van € 2.000,- . Dit bedrag is bestemd om de film onder de aandacht van jongeren te brengen. Tevens wordt de film opgenomen in het landelijke filmeducatieve programma MovieZone Label.

De jury bestond uit: Maartje Pols (17), Maaike van der Toorn (16), Aisha Madu (18), Mila Miedema (17) en Marije Konijnenberg (16). Zij keken niet alleen films, maar discussieerden er ook over. Ze spraken met filmmakers en filmjournalisten en waren te gast op filmfeestjes. Kortom, ze beleefden het festival van binnenuit.

Over de winnende film: 
Zes middelbare schoolvrienden zijn een broeierige zomer lang onafscheidelijk. Ze gaan samen uit, hangen in de uiterwaarden en bellen veel met elkaar. Allemaal hebben ze hun eigen problemen en onzekerheden, die ze op de anderen projecteren. Onderlinge jaloezie, verliefdheden, onbegrip en roddels leiden ertoe dat de groep zich steeds meer afkeert van één van de meisjes. De groepsdruk maakt dat kleine irritaties ten opzichte van haar - buiten proportioneel - vergroot worden en omslaan in afgunst. Uiteindelijk lopen de spanningen zo hoog op dat de groep ontspoort en het plan opvat het meisje te vermoorden.
Geïnspireerd op de moord op de Nijmeegse Maja Bradarić in 2003.

Schemer wordt uitgebracht door Independent Films en is vanaf 14 oktober te zien in de bioscoop.


De Punt best bekeken telefilm
Film trok 802.000 kijkers
De telefilm De Punt, die afgelopen zondag werd uitgezonden door de Evangelische Omroep, is de best bekeken telefilm ooit en versloeg zelfs het kijkersaantal van Studio Sport. In de tien jaar dat het Telefilmproject bestaat, hield nog geen enkele film meer dan 802.000 kijkers aan de buis gekluisterd.
De Punt gaat over de tweede treinkaping door Molukse jongeren in 1977, bij het Drentse dorpje de Punt. Bij deze kaping, die 20 dagen duurde, kwamen 2 gegijzelden en 6 kapers om het leven, toen Nederlandse mariniers het vuur openden op de trein. Rode draad in de film De Punt is het geven van een gezicht aan de enige vrouwelijke kaper. Tijdens een televisieprogramma gaan de overlevenden van de kaping en familie van de gestorven kapers in gesprek met minister Van Agt (Kees Hulst) en premier Den Uyl (Jaap Spijkers). Er wordt teruggeblikt op de kaping, het motief van de Molukse kapers en de reactie van de Nederlandse overheid. De verboden liefde tussen de vrouwelijke kaper Noor (Terence Scheurs) en medekaper Koen (Gerson Oratmangoen) geeft een romantische draai aan de film. Acteur Anis de Jong speelt de vader van Noor.De film De Punt is geregisseerd door Hanro Smitsman, die in 2007 een Gouden Beer won voor de korte film Raak. Vorig jaar maakte hij de telefilm Skin. De Punt is volgens de makers fictief, maar gebaseerd op feiten. Hoewel de hoofdpersonages gespeeld worden door professionele acteurs, zijn de bijrollen weggelegd voor amateurs. Het Telefilmproject is een samenwerking van de publieke omroep en onafhankelijke producenten. Ze worden gesponsord worden door het CoBo en het Stimuleringsfonds. Elk jaar worden er 12 filmplannen uitgekozen, waarvan er uiteindelijk zes gerealiseerd worden en een vertoning krijgen op televisie. De aankomende weekenden worden de laatste twee telefilms van dit seizoen uitgezonden. Op 10 mei is Julia’s Hart (Peter de Baan) te zien en op 16 mei Stella’s Oorlog (Diederik van Rooijen).

De Punt best bekeken telefilm

Film trok 802.000 kijkers

De telefilm De Punt, die afgelopen zondag werd uitgezonden door de Evangelische Omroep, is de best bekeken telefilm ooit en versloeg zelfs het kijkersaantal van Studio Sport. In de tien jaar dat het Telefilmproject bestaat, hield nog geen enkele film meer dan 802.000 kijkers aan de buis gekluisterd.

De Punt gaat over de tweede treinkaping door Molukse jongeren in 1977, bij het Drentse dorpje de Punt. Bij deze kaping, die 20 dagen duurde, kwamen 2 gegijzelden en 6 kapers om het leven, toen Nederlandse mariniers het vuur openden op de trein. Rode draad in de film De Punt is het geven van een gezicht aan de enige vrouwelijke kaper. Tijdens een televisieprogramma gaan de overlevenden van de kaping en familie van de gestorven kapers in gesprek met minister Van Agt (Kees Hulst) en premier Den Uyl (Jaap Spijkers). Er wordt teruggeblikt op de kaping, het motief van de Molukse kapers en de reactie van de Nederlandse overheid. De verboden liefde tussen de vrouwelijke kaper Noor (Terence Scheurs) en medekaper Koen (Gerson Oratmangoen) geeft een romantische draai aan de film. Acteur Anis de Jong speelt de vader van Noor.

De film De Punt is geregisseerd door Hanro Smitsman, die in 2007 een Gouden Beer won voor de korte film Raak. Vorig jaar maakte hij de telefilm Skin. De Punt is volgens de makers fictief, maar gebaseerd op feiten. Hoewel de hoofdpersonages gespeeld worden door professionele acteurs, zijn de bijrollen weggelegd voor amateurs. 

Het Telefilmproject is een samenwerking van de publieke omroep en onafhankelijke producenten. Ze worden gesponsord worden door het CoBo en het Stimuleringsfonds. Elk jaar worden er 12 filmplannen uitgekozen, waarvan er uiteindelijk zes gerealiseerd worden en een vertoning krijgen op televisie. 

De aankomende weekenden worden de laatste twee telefilms van dit seizoen uitgezonden. Op 10 mei is Julia’s Hart (Peter de Baan) te zien en op 16 mei Stella’s Oorlog (Diederik van Rooijen).

Intervieuw over Alles is Liefde

DE DRIE COMPONISTEN VAN ALLES IS LIEFDE

IN GESPREK MET MEIRMANS, SNITKER EN WIEGEL

Het succes van Alles is liefde was groot: een recordaantal bezoekers, lovende recensies en een ideale showcase voor de vele bekende en minder bekende acteurs. Ook de originele score deelde in het succes. Verantwoordelijk voor de muziek waren drie Amsterdamse componisten: Melcher Meirmans, Merlijn Snitker en Chrisnanne Wiegel. Dat Alles is liefde pas hun tweede filmscore is, zal menigeen verrassen. De score klonk professioneel met als absolute topper de compositie Liefde is als Sinterklaas. Deze zomer kunnen we liefst twee nieuwe creaties van het trio verwachten. Een welkome aanleiding voor Score om de heren in hun studio REC Sound op te gaan zoeken.



Van links naar rechts : Wiegel, Meirmans en Snitker

Zolderkamer

In hartje Amsterdam, in de voormalige studio van de vermaarde fotograaf Paul Huf, bevindt zich de studio van Meirmans, Snitker en Wiegel. Hier componeert het trio de muziek voor films, tv-series en commercials. Ook vinden hier opnames en mixages plaats. Begonnen is het allemaal op een zolderkamer op de Weteringschans in 1996 alwaar Melcher Meirmans (Haarlem, 1969) en Chrisnanne Wiegel (Haarlem, 1956) hun samenwerking begonnen met het schrijven van muziek voor een bedrijfsfilm, een opdracht dia via een broer van Chrisnanne liep. Meirmans heeft muziektechnologie gestudeerd aan de Hogeschool voor de Kunsten Utrecht (HKU) en Wiegel heeft vooral in de praktijk muzikale ervaring opgedaan en op latere leeftijd een opleiding in de compositieleer gedaan. Over die prille samenwerking merkt Melcher op: ‘Dat ging hartstikke goed en dat is een periode geweest van veel uitproberen en kleine opdrachtjes doen.’ Die opdrachten varieerden van kunstfilms tot animatiefilmpjes en modeshows naast veel commercieel werk zoals commercials en bedrijfsfilms. Intussen had zich in 1999 Merlijn Snitker (Heemstede, 1970) bij Melcher en Chrisnanne gevoegd. Snitker had een conservatoriumopleiding (richting: lichte muziek) gevolgd in Rotterdam en Alkmaar. Merlijn: ‘Mijn broer ging een film maken en vroeg of ik daar muziek voor wilde componeren. Dat had ik nooit eerder gedaan voor een film, wel voor bands. Ik zat samen met Melcher toen in een band en ik wist dat hij net afgestudeerd was aan de HKU.’ Omdat Melcher de juiste faciliteiten had om muziek op te nemen, belandde Merlijn op diens zolderkamer. Het werken aan de score beviel dusdanig dat hij Melcher en Chrisnanne vervolgens aanbood te helpen bij nieuwe opdrachten. Intussen had het kersverse trio een echte studio betrokken die als ideale basis voor toekomstige opdrachten kon dienen.

Erik de Bruyn

Tussen de toenemende opdrachten bevonden zich ook filmopdrachten. Voor beginnend regisseur Erik de Bruyn, die Melcher tijdens zijn opleiding aan de HKU had leren kennen, werkten ze voor diens single play JuJu uit 1998 en twee jaar later voor zijn spraakmakende lange debuutfilm Wilde mossels. David van der Heyden leverde voor deze film het muzikale geraamte aan dat door het trio vervolgens werd gearrangeerd en geproduceerd. Melcher: ‘We hadden een aantal stukken muziek die niet gecleard konden worden, omdat dat originele opnames waren van Burt Bacharach en van de Deftones. Aldus moesten wij Burt Bacharach laten klinken als Burt Bacharach. En dat is natuurlijk een hele uitdaging, dat je zo’n liedje weer helemaal tot leven laat komen.’ In de daaropvolgende jaren volgden de scores van tal van korte films als het recenteMissiePoo16 (2007), het nabewerken van andermans muziek voor films als Knetter(2005) en Bolletjes Blues (2006) en het schrijven van additional muziek voor bijvoorbeeld Ik omhels je met 1000 armen (2006). Knetter-regisseur Martin Koolhoven engageerde het trio vervolgens voor zijn komedie Het schnitzelparadijs (2005) en daarmee maakten de Amsterdammers hun scoredebuut voor een lange film. Over de score vertelt Merlijn: ‘Het schnitzelparadijs was in eerste instantie een telefilm en het was niet de bedoeling dat hij de bioscoop in zou gaan. Later bleek dat de film zoveel potentie had dat hij de bioscoop in moest. Martin Koolhoven was ontzettend gecharmeerd van dat Burt-Bacharach-nummer in Wilde mossels. Hij vond het echt verbazend dat je een nummer zo goed na kon maken dat je het verschil bijna niet hoorde. Voor Het schnitzelparadijs had hij al een heel muziekpalet liggen waar we zelf weer een nieuwe invulling aan konden geven. Toen moest in een betrekkelijk korte tijd de hele score gecomponeerd worden. Nou hadden we al een aantal jaren heel veel ervaring in het commercialwerk. Hier moet je ook van alles maken, dus wij zijn als trio in onze studio heel erg gewend om in een betrekkelijk korte periode veel werk te kunnen leveren. Zo is Het schnitzelparadijs tot stand gekomen en dat is inderdaad een volledige score.’ 


Van links naar rechts: Meirmans, Wiegel en Snitker

Werkwijze

Drie componisten die één score schrijven, hoe gaat dat in zijn werk? Volgens Merlijn is die vraag lastig te beantwoorden, wellicht omdat de samenwerking haast als vanzelf gaat: ‘In het begin is het meer een soort schetsen opzetten of wat ideeën spuien en wat lijnen uitzetten. Gaandeweg, naarmate je meer over de film praat met de regisseur en duidelijker wordt wat gaat gebeuren, ga je een soort raamwerk samenstellen, dan ga je kijken welke schetsen waar in dat raamwerk passen.’ Melcher wijst in dit verband op de sfeer en de stijl van de film die in deze beginfase ook duidelijk worden: ‘Je hebt dan de stijl te pakken, daar heb je dan over gepraat. Wat meestal gebeurt, is dat je het allemaal een beetje op je laat inwerken en dan op gegeven moment komt er een telefoontje: ‘We zouden het toch wel fijn vinden om vantevoren wat thematische dingen te horen. Bijvoorbeeld iets verdrietigs, of iets boos.’ Met dat in je achterhoofd gaan we toch echt zitten en dan is het meestal Chris die achter een piano gaat zitten, ik pak de gitaar en Merlijn gaat ook achter een piano zitten of achter de computer of hij pakt tegenwoordig ook de gitaar en vervolgens ga je dat gevoel neerzetten. En wat er dan gebeurt? Met zijn drieën is het in ieder geval zo dat een iemand iets doet en zodra die het raakt, dan zeggen we alledrie: O.k. dat is het. Wat dat betreft is er een soort band.’ 

De instrumenten die de heren gebruiken bij het componeren variëren van gitaar (Melcher) tot piano (Chrisnanne) en het toetsenbord (Merlijn). Op de vraag of van de computer veel gebruik wordt gemaakt, antwoordt Merlijn dat ze hem heel veel gebruiken omdat ze vaak verschillende muziekstijlen maken. De ene film verschilt in dat opzicht veel van de andere: ‘Voor Ik omhels je met 1000 armen hebben we muziek gemaakt die echt niet zou kunnen bestaan zonder de computer omdat het heel erg op de dance georiënteerde muziek is. Dus daarbij is het een echt leidend instrument.’ Melcher ziet de computer vooral als handig instrument bij de productie of het arrangeren, maar ook als bandrecorder of als mengtafel. ‘Als je denkt aan de noten, dan blijven dat toch de noten uit ons hoofd. Het is niet zo dat we de computer gebruiken als verlengstuk of als een hulpmiddel om te componeren; je gebruikt hem als tool.’

Sinterklaas

De echte doorbraak voor het trio was natuurlijk Alles is liefde, de uiterst succesvolle feelgoodkomedie van Joram Lürsen die afgelopen jaar in Nederland de meest bezochte film überhaupt was. Hoe zijn de drie bij deze film terechtgekomen? Voor Frans van Gestel van Motel Films hadden ze de muziek van de jeugdserieFok jou! gedaan en Van Gestel was daar zeer tevreden over. Merlijn: ‘Ik denk dat hij ook bij ons kwam om dezelfde reden als waarom we bij Het schnitzelparadijsbetrokken zijn geraakt. Voor die film hebben we verschillende soorten muziek gemaakt. Het is wel grappig want het uiteindelijke resultaat is dat Alles is liefdeeen heel erg klassieke score is en alles wat we voor die film hebben gedaan is heel erg in één hoek en niet zo divers als bij Het schnitzelparadijs of Fok jou!’ 

Vanaf het begin van de opnames was het trio bij de film betrokken. Chrisnanne: ‘Toen Frans van Gestel met Joram van Lürsen hier langskwam, hebben we een demo gemaakt voor de film en die werd goedgekeurd. Toen mochten we de film doen. En vandaar dat we eigenlijk van het begin af aan ook heel erg betrokken zijn geweest in het proces.’ Die vroegtijdige betrokkenheid kreeg inderdaad al gauw zijn beslag toen bepaalde stukken tijdens het draaien van de film nodig waren. Melcher: ‘Er is bijvoorbeeld een televisieshow in de film – de grote Sintshow – en daar zit een showband in die een Sinterklaastune speelt op een showbandmanier en dat moesten we vantevoren allemaal maken.’ Over de stijl van de muziek was men het vanaf het begin snel eens: het moest echt een romantisch-klassieke score worden die ook gemakkelijk in het gehoor diende te liggen. Lastiger was de structuur van de film. Merlijn: ‘Het is een raamvertelling waarin veel verhaallijnen door elkaar lopen. In het begin hadden we een aantal thema’s die soms wat ingewikkeld waren of minder direct het gevoel pakten. Uiteindelijk zijn we op een aantal thema’s gekomen die heel direct het juiste gevoel geven. Dus als het over verliefdheid gaat, begrijp je dat meteen bij de eerste twee tonen en hetzelfde geldt voor verdriet en voor verlies.’ 

Alles is liefde bevat een reeks bestaande liedjes. Dat de originele score naast de vele liedjes een toegevoegde waarde heeft, is volgens Merlijn zeer zeker het geval: ‘Die toegevoegde waarde zit hem heel erg in het emotioneel ondersteunen. Dus daar waar het ontroerend wordt, stuurt de muziek de film heel erg. We hebben de film heel vaak zonder de muziek gezien en dan werkten de scènes nog niet zo goed.’ Melcher wijst op het verbindend element van de score: ‘Omdat er zoveel heen en weer gesneden wordt tussen allemaal verschillende plekken en situaties, ontkom je er niet aan dat de muziek een verbindende factor wordt. Vantevoren waren alle partijen er heel erg van bewust dat muziek bij een film als deze heel belangrijk is.’ 

Een bewijs voor het belang van de originele score in het uiteindelijke resultaat is de prachtcompositie Liefde is als Sinterklaas dat moeiteloos als hoofdthema werd opgepakt. De score werd in Sofia opgenomen door het Bulgaars Symfonie Orkest. Terugkijkend zijn de heren meer dan tevreden over hun muziek, vooral ook omdat de verwachtingen vooraf hoog waren. Merlijn: ‘Ik ben heel erg trots op wat het uiteindelijk is geworden. We hebben echt hard gelopen voor deze film om het beste eruit te halen. En ik denk dat die druk daar ook wel zeker aan bijgedragen heeft.’ 

Projecten

Wat heeft het succes van Alles is liefde voor de drie betekend? Onder algemeen gelach merkt Chrisnanne op dat dat succes wel meevalt: ‘Het is niet zo dat daardoor de telefoon roodgloeiend staat. Maar het betekent wel dat mensen wat meer vertrouwen in je hebben.’ Dit laatste wordt door Merlijn beaamd: ‘Onze rol in het proces van de film maken is heel erg toegepast en wij staan zelf met ons product niet zo heel erg op de voorgrond. Ik denk echter dat deze film voor ons heel belangrijk is binnen de filmwereld zelf. Want binnen die wereld weet inmiddels iedereen wie wij zijn en wat we hebben gedaan.’

Nog voordat het succes van Alles is liefde een feit was, diende zich al een nieuw project aan bij het Amsterdamse trio. Voor de verfilming van twee delen uit de populaire boekenserie Hoe overleef ik mezelf? van Francine Oomen schreven de drie een score waarbij enerzijds de gitaren domineren en anderzijds korte hilarische scènes van dito muziek werden voorzien. Die scènes halen de kijker geregeld uit het filmverhaal om het hoofdpersonage Rosa tips te geven teneinde te overleven in het verre Groningen. Zo is er een Dr. Phil-achtig moment, een Tel Sell-scène, een gospel, etc. Merlijn: ‘In die bijna cartooneske scènes moet steeds een bepaald gevoel heel erg uitvergroot worden. Dus bijvoorbeeld Tel Sell is echt het extreme, slechte Tel Sell-muziekje.’ Hoe overleef ik mezelf? ging afgelopen week in première. Dit najaar kunnen we alweer een nieuwe proeve van muzikale bekwaamheid van de drie verwachten. Losis de verfilming van Tom Naegels’ roman en speelt zich geheel af in Antwerpen. Voor het verhaal over het multiculturele leven in deze grote stad schreven de drie een score die begint met een pakkende titles-compositie en die verder erg ritmisch is hetgeen door enkele etnische instrumenten extra wordt benadrukt. De uitdaging om met nieuwe muziekstijlen en instrumenten te experimenteren evenals het plezier zijn aan de muziek duidelijk af te horen. 

Voordat volgend jaar van een eerste jubileum van de studio in Amsterdam sprake is, kan al met recht worden gesproken van een bedrijf dat filmmuziek in al zijn facetten produceert. Melcher: ‘We kunnen nu zeggen dat we goed kunnen leven van de muziekopdrachten en dat is altijd wat we voor ogen hadden. Het was een lastige weg om toch te proberen een vast inkomen te hebben, dat je gewoon goed kan leven en ondertussen een bedrijf opbouwt.’

Voor meer informatie zie de website van Meirmans, Snitker en Wiegel:www.recsound.nl

PS

0 plays

Intervieuw met Jan Verheijen over filmmuziek Los

Opening van film: Los